• ADBlock (Reklam Engelleyici) aktif olduğunda sitedeki videoları görüntüleyemezsiniz. Videoları izleyebilmek için reklamengelleyicilerinizi devre dışı bırakmalısınız.

Önümdeki Engeli Ailem Yüzünden Geçemedim

Katılım
26 Temmuz 2018
Mesajlar
120
Şehir
Bursa
1 yıldır alanyada çalışma hayalim vardı. başka bir ortam görmek, bir zorluk yaşamak, tecrübe edinmek istedim. lakin aile ile kavga ettim gitmeme izin vermediler. son birkaç gündür tüm psikolojim bozuldu.

çalışsaydım çok şey değişirdi. özellikle başka şehirde çalışsaydım. ama tüm özgüvenimi yıktılar. kendime güvenemiyorum. kaç yaşına geldim ama salak gibi hissediyorum. hiçbir şeyi beceremez, hiçbir haltı anlamaz birisi gibi görüyorum kendimi. bazen çok basit şeyleri anlamıyorum. insanlar konuşuyor ve salak gibi bakıyorum. eskiden doğru dürüst konuşurken şimdi cümle kuramıyorum. sürekli yanlış kelimeler çıkıyor ağzımdan, anlatım bozukluğu diz boyu, cümlelerim net değil ve en kötüsü çok hızlı konuşmaya başladım. sesimi ayarlayamıyorum. bazıları çok yüksek sesle konuşuyorsun diyor bazıları hızlı konuşuyorsun diyor bazıları duyulmuyor diyor kafayı yeme noktasına geldim. düşünemiyorum sanki. x kişisiyle konuşurken sürekli x ismi yerine y ismini söylüyorum. insanlarla göz teması koymaya korkar oldum. 2 sene önce kendimi değiştirmek için çok çabaladım. ve başardım da sayılır. çok fazla insanlar tanıştım, çok farklı ilişkiler yaşadım, net konuşmaya başladım, dik durmaya başladım ve bir şeyleri başarmaya başladım. hala birçok şeyi bilmiyordum. kendimi çok eksik hissediyorum. çok fazla anı yaşamadım. okuduğum kitabın özetini bile yapamıyorum. sürekli cümle kurmada sıkıntı yaşıyorum. insanlar anlıyor ama ben kendimi tatmin edemiyorum. bende bilmiyorum bir hikaye anlatıyorum mesela ve sürekli üstte bahsettiğim hataları yapıyorum ama karşıdakiler anlıyor ve bozmuyorlar beni. çok nadir bozanlar oluyor cümleleri yanlış söyleyince. ama ben kendimi yetersiz hissediyorum. bunun kaynağını da farklı ortamlar görememek olduğunu düşünüyorum. daha doğrusu çocukluğumda ve lise döneminde. üniversitede çok farklı ortamlara girdim ama çocukluğun getirdiği ezikliği, özgüvensizliği, cahilliği üzerimde taşıyorum. yenmek için çok uğraştım. cidden çok uğraştım. dışarı çıktım saat, adres sordum sırf şu sosyal fobiyi yeneyim diye ve başarılı da oldum. lakin kendimi eksik hissettiğim noktalar epeyce fazla.

bir kız dedi ki bana: arturo sen tahtaya çıktığında bazen kıpkırmızı oluyorsun bazen normalsin neden böyle?
bir başka kız dedi ki arturo sen bazen çok iyi konuşuyorsun, konular açıyorsun ama bazen sus pus oturuyorsun, çekiniyorsun.
bir kız ise yakışıklı olduğumu söyledi. o da şöyle bir düğünde görmüş beni. adımı anasından soyadımı düğün kartından alıp instagramdan yazdı. ve böyle konuşurken bunu söyledi. ne yapmalııydım yani? yakışıklı bir çocuk gördüm bende ismini öğrenip yazdım dedi bak nasıl zeki kızım :D
lakin kendimi yakışıklı olarak görmüyorum. lise hayatım boyunca, ortaokul hayatım boyunca tipimle çok alay edildi.
bir başka kızda ilginç olduğumu, dikkatini çektiğimi söyleyip yazmıştı bana. bu ise zoruma gitti. çünkü o zamanlarda bana bir kişi şunu demişti senin hakkında şu iki oğlan garip olduğunu söyledi, kendini yakışıklı zannediyor bu da dediklerini söyledi. galiba giyimim için dediler. yüzük takıyordum, saat takıyordum, bileklik takıyordum, renkli kıyafetler giyiyordum ve saçlarım da herkesten çok farklı. sakalım da aynı şekilde. belki uzaktan mal gibi görünüyorum belki de kızlarla konuştuğumu gördükleri için ve o sıralar vücut geliştirmeyle uğraşıyordum dik durmaya çalıştığımı gördükleri için dediler bilemiyorum. esasen onların ne söyledikleri umurumda değil lakin genel kanı bu yönde ise zoruma gider.
lisede çok fazla alay edildiğim için korkuyorum bazen. bazen de koy arkasına gitsin moduna girip her türlü trollüğü yapıyorum. bazıları bu oğlan sıkıntılı diyor. halbuki ben billur geçiyorum. kendimle de alay ederim, bazen cahilliğe de yatarım ama daha sonradan düşününce bu yaptıklarımdan pişman olurum. ben troll birisi olmak istemiyorum sanki. ağır birisi olmak istiyorum. ama bu seferde yalnız kalıyorum. insanlar bana çok soğuksun diyor. ben karakterimi belirleyemedim sanki. 21 yaşındayım.

kızlarla ilişkilerim çok garip. hiç sevgilim olmadı. istediğim 3-4 kız vardı. fakat onlar beni istemedi birisi de oyalayıp duruyor hala. ve bunu bilmeme rağmen üzülüyorum. kafamdan atmak istiyorum arayıp direkt sadede gelmek istiyorum ama sonradan kızın oyalayacağını bildiğim için vazgeçiyorum. bu arada kızla konuşmam canımlı cicimli. şiir yazdım, orman gözlüm diyorum vs. o da sen ne diyorsun triplerine girmiyor ve onaylıyor. fakat sıkıntı şu kızla neredeyse 6 aydır buluşamıyoruz. erteliyor. 6 ay içerisinde 4 kez erteledi. en son da dün erteledi. bana şimdi buluşursak yarım saat takılabiliriz şu gün buluşalım dedi. ama olay uzun neyse bu konuya girmiyorum. ama oyaladığını biliyorum. belki de benim gibi 3-4 erkekle konuşuyor bilemem.

bu son konulara neden girdim bilmiyorum kafamın içi dolu belki ondan. ama beyler ben böyle yaşayamıyorum. inanın intiharı düşünüyorum sık sık. ama korkuyorum intihar etmekten. intihardan sonrası için ya da kaçıracağım bir hayat olduğu için. bu hayatı doyasıya yaşamak istiyorum. sanaldan zevk almıyorum ama evdeyken oyun oynuyorum. bazen film açayım, belgesel izleyeyim diyorum ama 5 dakika sonra sıkılıyorum. bazen 1 ay içinde 7-8 kitap okuyorum bazen de 4-5 ay kitap okumuyorum. ders çalışayım diyorum finallerim var diyorum ama vazgeçiyorum. motivasyonum yok. bazen inanılmaz hırs geliyor. 2-3 gün erken kalıp spor yapıyorum, dik durma egzersizler, kitap okumalar vs. ama toplum içine karıştığımda eski silik halime geri dönüyorum.

ben başka şehre gidip otelde çalışıp, farklı ortamlar görüp, tecrübe kazanmak istedim. ama ailem karşı çıktı. bana güvenmediklerini söyledi. beni kandırdıklarını söyledi. ha ben otobüse binip gitsem giderim ama çok radikal bir olay. bunu yaparsam ya rezil ya vezir olurum. daha önce ankaraya gitmiştim. tek başıma ilk gittiğimde bir korku geldi. keşke gelmeseydim dedim. hatta bilet almıştım ben en iyisi hiç gardan çıkmayayım burada bekleyeyim düşüncesi vardı. ama şehrin içine girdikçe bu korku kalmadı. bu sefer çalışmak için gitsem gene korku gelecek ama alışacağımı da biliyorum. bu benim için dönüm noktası gibi bir şey. ama gidemedim ve tüm özgüvenim gitti. içimde 3-4 gündür korku var. yetersiz hissediyorum kendimi. hayatta her istediğimin olmayacağını biliyorum. ama istediğim şey olmayacak bir şey değildi.
Bu yaz Alanya'da iş bulmuştum. Lakin ailem gitmeme izin vermedi. 4-5 gündür ailem ile konuşmuyorum. Ama sıkıntı çalışıp çalışmamak değil. Benim önümde bir engel vardı aile baskısı. Ve bu baskıyı kıramadım. Ha istersem tek başıma giderim izin istemeden ama çok radikal bir karar bu.
 

theturker

Üye
Katılım
10 Mart 2019
Mesajlar
136
Yaş
16
Şehir
Sinop
Kendini yiyip bitirmişsin hiçbirimizden farklı değilsin yani gerizekalılık anlamında söyledim bu sorunların hepsini bir kağıda yaz nasıl düzeltebileceğine dair hepsinin üzerinde tek tek düşün kitaplar hakkında da büyük ihtimal okurken odaklanmıyosun ve anlayamacağına inanmışsın bu yüzden aklında kalmıyor aç kitabı bu sefer anlayacağım de inan ve odaklanarak oku bu sorunlarla başa çıkarken asla çekingen olma hayattaki çoğu şey ısırgan otuna benzer dokunursan yakar ama onu sıkıca tutarsan hiçbirşey yapamaz sorunlarının üzerine çullan ufak ufak yenmeye çalışma direk içine atla
 
Katılım
26 Temmuz 2018
Mesajlar
120
Şehir
Bursa
Kendini yiyip bitirmişsin hiçbirimizden farklı değilsin yani gerizekalılık anlamında söyledim bu sorunların hepsini bir kağıda yaz nasıl düzeltebileceğine dair hepsinin üzerinde tek tek düşün kitaplar hakkında da büyük ihtimal okurken odaklanmıyosun ve anlayamacağına inanmışsın bu yüzden aklında kalmıyor aç kitabı bu sefer anlayacağım de inan ve odaklanarak oku bu sorunlarla başa çıkarken asla çekingen olma hayattaki çoğu şey ısırgan otuna benzer dokunursan yakar ama onu sıkıca tutarsan hiçbirşey yapamaz sorunlarının üzerine çullan ufak ufak yenmeye çalışma direk içine atla

okurken odaklanıyorum. çünkü üzerinde uzun süre düşünüyorum. kendi içimde özünü biliyorum. mesela okuduğum bir kitap hakkında sınava girsem yanlış yapmam. lakin kafamdaki o özünü bildiğim kısmı sesli şekilde dışarı yansıtırken hatalar yapıyorum.
bir diğer sorunda o an aklıma gelmiyor dediğim şeylerin sayısının çok fazla olması. özellikle sabahları uyandığımda, akşamları kafamı yastığa koyduğumda, yürürken aklıma gelen düşünceler, tuvalette veya banyodayken aklıma gelen o parlak düşünceler yüz yüze iken bir anda uçup gidiyor.
 
Katılım
21 Nisan 2018
Mesajlar
324
Yaş
25
Şehir
Zonguldak
Eski bana çok benziyorsun insanlar dalga geçmiş ve kendini sevmeme üst seviyede

İstersen kendi tecrubelerimden tavsiye verebilirim sana

Telefondan konuşabiliriz

(21 yaşına kadar benim de sevgilim olmadı)
 

Grichy

Üye
Katılım
26 Mart 2019
Mesajlar
20
Yaş
15
Şehir
Muğla
Olay bitek ailenin önüne geçmesi yani sadece bundan ibaret olsaydı sorununa yardımcı olmak adına birkaç laf edebilirdik ancak intihar kısmını görünce bundan vazgeçtim bir an önce bir psikologla görüşmeye başlamanı tavsiye ediyorum.
 

mihsekersi

Üye
Katılım
27 Nisan 2018
Mesajlar
377
Yaş
18
Şehir
İstanbul
yeni, zorluklarla dolu bir hayat belki de rahatlığa olan erişimimizin çokluğundan doğan problemleri unutturup daha sağlam bir insan yapabilir bizleri.
 
Üst